خوشا باغي كه جنت پيش آن هيچ

حجاب جان، زتن با تن  دريدن، بهر آن هيچ

خوشا ياري كه در كوته زماني

فدا كرد بهر جانان، يك جهاني

خوشا  گهواره ششماهه گشتن

چو مشك تشنه ي شهزاده گشتن

خوشا لالايي  مادر شنيدن

به  تير  تيز، سراب آب ديدن

خوشا آن دم كه آغوش برادر

بشد  آرامگه جان برادر

خوشا حلمي كه زينب داشت آنجا

به دشت  خون، گل آل عبا را كاشت آنجا

بدا كوفه، بدا كوفه، بدا شام

بدا آن مردم، بد عهد و بدنام

...


فرهاد سلطاني(رها)